Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ευρώπη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ευρώπη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Κυριακή 10 Ιανουαρίου 2016
Τετάρτη 11 Ιουνίου 2014
Τρίτη 3 Ιουνίου 2014
ΦΩΤΟ-VIDEO: Διαδηλώσεις και 24ωρες απεργίες οδηγών ταξί στην Ευρώπη στις 11 Ιουνίου..!
Αναρτήθηκε από
sakis
Ετικέτες
ΑΠΕΡΓΙΑ,
ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ,
Ευρώπη,
Ταξί,
Ταξί Ευρώπη,
φωτο,
video
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου
BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest
Παρασκευή 15 Ιουνίου 2012
ΙΔΟΥ Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΑΜΑΡΑ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ''ΔΑΝΕΙΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ''-ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ
Ο κ. Σαμαράς έταξε τα πάντα στους πάντες.
Έως πότε νομίζει ότι μπορεί να κοροϊδεύει τον Ελληνικό λαό;
ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ! ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΣΑΣ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΠΙΑ κ. ΣΑΜΑΡΑ!!!
Έως πότε νομίζει ότι μπορεί να κοροϊδεύει τον Ελληνικό λαό;
ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ! ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΣΑΣ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΠΙΑ κ. ΣΑΜΑΡΑ!!!
Αναρτήθηκε από
Ταξιτζής
Ετικέτες
Α. Σαμαράς,
Ευρώπη
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου
BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest
Τετάρτη 23 Μαΐου 2012
Δευτέρα 21 Μαΐου 2012
Κυριακή 20 Μαΐου 2012
Παρασκευή 20 Απριλίου 2012
Ψηφίστε μνημόνιο ή ξου…
Της Μιχαλούς
Η χώρα δεν αντέχει να πληρώνει «εκβιασμούς». Δεν αντέχει άλλο τα αποτυχημένα πειράματα. Την ίδια αδιέξοδη συνταγή!!! Είναι πασιφανές
Αναρτήθηκε από
Ταξιτζής
Ετικέτες
Ελλάδα,
Ευρώπη
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου
BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest
Πέμπτη 19 Απριλίου 2012
Πολ Τόμσεν: Ο δολοφόνος της Ελλάδας κυκλοφορεί ελεύθερος! Ως πότε;
Ο Πολ Τόμσεν θα μείνει στην ιστορία ως
Αναρτήθηκε από
Ταξιτζής
Ετικέτες
Δ.Ν.Τ.,
Ευρώπη,
Πολ Τόμσεν
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου
BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest
Τετάρτη 11 Απριλίου 2012
Τετάρτη 21 Μαρτίου 2012
ΣΑΣ ΤΗ ΧΑΡΙΖΟΥΜΕ…

Νίκος Δήμου: «Μια χαβούζα με βοθρολύματα, που ζέχνει εκατοντάδες χιλιόμετρα γύρω και μολύνει όλη την Ευρώπη. Κι έχουμε το θράσος να τα βάζουμε με την τρόικα, τη Μέρκελ, τον Ράιχενμπαχ (τους νεοναζί του Στάθη), όταν επί χρόνια δεν κάνουμε τίποτε άλλο από το να κλέβουμε ο ένας τον άλλο κι όλοι μαζί το κράτος (δηλαδή, πάλι εμάς). Αναρωτιέμαι: εκείνοι που βρίζουν το μνημόνιο (και είναι η πλειονότητα) συνειδητοποιούν, άραγε, τη δική μας συμβολή που του άνοιξε την πόρτα; Αν δεν κλέβαμε, δεν εξαπατούσαμε και πληρώναμε τους φόρους μας, θα χρειαζότανε;»
Το άνθος που κακού φύτρωσε και ανθεί στον δικό σας κόσμο… Στο δικό σα μπαξέ που τον πνίξανε τα ζιζάνια της απρέπειας, του θράσους και της ματαιοδοξίας… Αλισβερισοπουστριλίκια και κραυγές άναρθρες, ανάγωγες, αγράμματες… Αξεσουάρ εξυπνακισμού στο κουστούμι της μόνιμης μικρότητάς σας… Σ’ αυτόν τον κόσμο ζείτε κι αυτόν τον κόσμο μόνο καταλαβαίνετε… Άλλος κόσμος για σας δεν υπάρχει…
Σ ’αυτόν τον όμορφο «καθωσπρέπει» κόσμο που «χτίσατε» εσείς οι Νίκοι Δήμοι, οι καταφερτζήδες… Οι επί των πραγμάτων, οι κόβω-ράφτες και αεροπουλητάδες!
Τι να κλέψει ο μεροκαματιάρης από τον άνεργο, ο Δεν-έχω-μία από τον Πανί-με-πανί;
«Χαβούζα με βοθρολύματα, που ζέχνει εκατοντάδες χιλιόμετρα γύρω και μολύνει όλη την Ευρώπη» δεν είναι η δική μας Ελλάδα, «Χαβούζα με βοθρολύματα» είναι η δικιά σας Ελλάδα, η Ελλάδα του δήθεν και του κάπως έτσι…
Η Ελλάδα των μεσαζόντων, των νταβατζοδιαπλεκόμενων, των μιζοφακελαδόρων, των αρπαχτολιγδοπολιτικάντηδων, των νενέκων των εφιαλτών και των κουλτουριάρηδων του κώλου!
Η Ελλάδα του με λένε Δήμου και σας γράφω στο καυ#& μου!
Η δικιά μας Ελλάδα είναι η Ελλάδα των εργατών, των μαστόρων, των καλλιτεχνών, των ποιητών, των ερευνητών των κτιστάδων και των γραφιάδων… Η Ελλάδα του καθαρού μετώπου, της παλικαριάς και της ευθύνης… Η Ελλάδα που δεν είδατε και δεν ξέρετε…
Και τη δικιά σας πτωματική Ελλάδα με τους νεοταξικούς προστάτες, τις τρόικες, τις Μέρκελ και τους Ράιχενμπαχ, πάρτε την και βάλτε την στον κώλο σας… Σα τη χαρίζουμε….
Σ ’αυτόν τον όμορφο «καθωσπρέπει» κόσμο που «χτίσατε» εσείς οι Νίκοι Δήμοι, οι καταφερτζήδες… Οι επί των πραγμάτων, οι κόβω-ράφτες και αεροπουλητάδες!
Τι να κλέψει ο μεροκαματιάρης από τον άνεργο, ο Δεν-έχω-μία από τον Πανί-με-πανί;
«Χαβούζα με βοθρολύματα, που ζέχνει εκατοντάδες χιλιόμετρα γύρω και μολύνει όλη την Ευρώπη» δεν είναι η δική μας Ελλάδα, «Χαβούζα με βοθρολύματα» είναι η δικιά σας Ελλάδα, η Ελλάδα του δήθεν και του κάπως έτσι…
Η Ελλάδα των μεσαζόντων, των νταβατζοδιαπλεκόμενων, των μιζοφακελαδόρων, των αρπαχτολιγδοπολιτικάντηδων, των νενέκων των εφιαλτών και των κουλτουριάρηδων του κώλου!
Η Ελλάδα του με λένε Δήμου και σας γράφω στο καυ#& μου!
Η δικιά μας Ελλάδα είναι η Ελλάδα των εργατών, των μαστόρων, των καλλιτεχνών, των ποιητών, των ερευνητών των κτιστάδων και των γραφιάδων… Η Ελλάδα του καθαρού μετώπου, της παλικαριάς και της ευθύνης… Η Ελλάδα που δεν είδατε και δεν ξέρετε…
Και τη δικιά σας πτωματική Ελλάδα με τους νεοταξικούς προστάτες, τις τρόικες, τις Μέρκελ και τους Ράιχενμπαχ, πάρτε την και βάλτε την στον κώλο σας… Σα τη χαρίζουμε….
Αναρτήθηκε από
Ταξιτζής
Ετικέτες
Ελλάδα,
Ευρώπη,
κείμενο,
Ν. Δήμου
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου
BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest
Τρίτη 6 Μαρτίου 2012
Ένα γράμμα από την Ελλάδα.
Το πρωτότυπο είναι στα Ιταλικά καθώς προοριζόταν για το blog ενός Ιταλού φίλου (http://www.tre-no.it) αλλά το έχω μεταφράσει ήδη στα Ελληνικά!
Εδώ και δύο χρόνια, όλοι μιλάνε για την Ελλάδα. Ιδιαίτερα τους τελευταίους έξι μήνες η συζήτηση έχει ενταθεί και κάποιοι, κυρίως στην Ιταλία, την Ισπανία και την Γαλλία, έχουν αρχίσει να ταυτίζονται μαζί μας. Η κατάσταση στην Ελλάδα είναι γνωστή και πια ο κόσμος έχει σχηματίσει την γνώμη του. Πολλοί πιστεύουν ότι οι Έλληνες είναι τεμπέληδες παρόλο που δουλεύουν περισσότερες ώρες και έχουν λιγότερες διακοπές από τους περισσότερους Ευρωπαίους. “Καλά να πάθουν αφού ζούσαν τόσα χρόνια πάνω από τις δυνατότητές τους!” Αλλά αυτό δεν κάναμε όλοι;
Από την Κυριακή 12 Φεβρουαρίου, όλοι φαίνεται να ανησυχούν για τις καταστροφές που έλαβαν χώρα στην Αθήνα στη διάρκεια μαζικών διαδηλώσεων εναντίον του λεγόμενου πακέτου βοήθειας που υποτίθεται ότι διαπραγματεύτηκε η κυβέρνηση με την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ. Το περιεχόμενο αυτού του νέου Μνημονίου είναι γνωστό. Ωστόσο αδυνατώ να μην αναφερθώ στην παράγραφο με την οποία παραιτείται το Ελληνικό κράτος από την Εθνική Ασυλία. Αυτό σημαίνει ότι, αντίθετα με ό,τι προβλέπει το διεθνές δίκαιο, σε περίπτωση χρεοκοπίας οι πιστωτές μπορούν να διεκδικήσουν κρατική περιουσία ως αποζημίωση. Η κρατική περιουσία και οι εθνικοί θησαυροί προστατεύονται από το νόμο. Παρόλ’ αυτά, η κυβέρνησή μας έκρινε σκόπιμο να παραιτηθεί από αυτό το δικαίωμα. Ακόμα και μόνο γι’ αυτό είναι προδότες! Ευλόγως, είμαστε εξοργισμένοι. Και οι εξοργισμένοι βγαίνουν στους δρόμους!!
Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες διαδήλωσαν την αντίθεσή τους σε αυτήν την κυβέρνηση κάτω από βαριά αστυνομική καταστολή. Είναι εξοργιστικό ότι τα ελληνικά ΜΜΕ δεν έχουν προβάλει ούτε μία εικόνα από αυτήν την εντυπωσιακά μαζική διαμαρτυρία. Αντ’ αυτού, επικεντρώθηκαν γι’ άλλη μια φορά στις καταστροφές και στο κάψιμο τραπεζών και καταστημάτων. Τα νούμερα είναι εντυπωσιακά: 29 τράπεζες και ΑΤΜ, 71 καταστήματα, ο κινηματογράφος Αττικόν, 3 δημόσια κτίρια, 5 γραφεία και 3 ξενοδοχεία. Εντυπωσιακός απολογισμός και εντυπωσιακές εικόνες…
Αλλά γιατί συνεχίζουμε και επικεντρωνόμαστε σε αυτό; Ευλόγως, ο άνθρωπος τείνει να επικεντρώνεται στο εντυπωσιακό και το «κινηματογραφικό», τουλάχιστον σαν αρχική αντίδραση. Αλλά η κατακραυγή για τα καμένα νεοκλασσικά συνεχίζεται και κανένας δεν το ψάχνει βαθύτερα. Ας υποθέσουμε ότι οι φωτιές και οι καταστροφές δεν προκλήθηκαν μόνο από ασφαλίτες και παρακρατικούς, οι οποίοι αποδεδειγμένα δρουν στην Αθήνα κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων. Ας ξεπεράσουμε και τον μύθο ότι οι μαυροφορεμένοι ή αντιεξουσιαστές έδρασαν μόνοι τους –θα έπρεπε να είναι χιλιάδες για να καταφέρουν να επιφέρουν τέτοιες καταστροφές και χάος. Αλλά ακόμα κι αν μόνο αυτοί έκαιγαν, έσπαγαν και πετούσαν μάρμαρα, θα έπρεπε να είχαν την υποστήριξη των εκατοντάδων χιλιάδων διαδηλωτών που έγιναν μάρτυρες τέτοιων πράξεων. Ένα ασφαλές συμπέρασμα εδώ είναι ότι η καταστροφή της Αθήνας είναι ευθέως ανάλογη του θυμού του κόσμου.
Δεν θέλω να παρεξηγηθώ. Αγαπώ την Αθήνα, το κέντρο δηλαδή. Κάθε κομμάτι αυτής της πόλης μου είναι αγαπητό, τόσο τα όμορφα σημεία όσο και τα άσχημα. Είναι μία ομολογουμένως παραμελημένη πόλη αλλά διαθέτει μεγάλη ιστορία που κανείς μπορεί να διακρίνει αν ξέρει πώς να την ψάξει. Και η ιστορία γράφεται κάθε μέρα. Οι ρωμαϊκές βεβηλώσεις των Φαραονικών Τάφων στην Κοιλάδα των Βασιλέων στο Λούξορ τώρα εκτίθενται ως κομμάτι της ιστορίας αυτών των μνημείων. Δεν θα αποτελέσουν ιστορία αυτά που συνέβησαν στις 12 Φεβρουαρίου; Ίσως οι μελλοντικές γενιές να έδιναν τα πάντα για κάποιο ενθύμιο αυτής της εξέγερσης. Η πόλη πρέπει να λέει την ιστορία των ανθρώπων που έζησαν σε αυτήν με τον ίδιο τρόπο που στο παρόν είναι ο καθρέφτης της ζωής τους. Στην Αθήνα είμαστε εξοργισμένοι και απελπισμένοι. Και οι εξοργισμένοι και απελπισμένοι άνθρωποι καταστρέφουν! Ή τουλάχιστον δεν νοιάζονται για φλεγόμενα κτίρια! Ούτε καν για τα όμορφα… Οι ζωές μας καταστρέφονται κι εμείς θρηνούμε τα κτίρια; Η χώρα είναι προς πώληση κι εμείς ανησυχούμε για την εικόνα της πόλης; Είμαστε υποκριτές! Αν η οργή του κόσμου είναι τόσο μεγάλη που καίει κτίρια (τα οποία έχουν ήδη αποκατασταθεί ή θα αποκατασταθεί μέσα στις επόμενες βδομάδες) τότε εγώ λέω ας είναι. Οι πόλεις αντικατοπτρίζουν τους πολίτες τους. Πώς είναι δυνατό να μείνει ανέπαφη η Αθήνα; Και γιατί να μείνει ανέπαφη; Για να μας προσφέρει μία αίσθηση κανονικότητας έτσι ώστε να μπορούμε να υποκρινόμαστε ότι δεν τρέχει τίποτα; Ας ξεφορτωθούμε τότε και όλους τους νεο-άστεγους που μας θυμίζουν τα προβλήματα μας! Έχω ακούσει φίλους μου που έχουν χρόνια να πατήσουν στο κέντρο της Αθήνας να παραπονιούνται για τα καμένα κτίρια! Υποκριτές! Δεν άκουσα κανένα να διαμαρτύρεται για τα φανάρια που επίσης καταστράφηκαν και δεν δούλευαν για πέντε ημέρες. Φανταστείτε μία πόλη τεσσάρων εκατομμυρίων χωρίς φανάρια για μια βδομάδα! Αλλά κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε! Υποκριτές! Γιατί δεν καθαρίστηκαν οι δρόμοι από τα δακρυγόνα παρά δύο μέρες μετά; Συνεχίζαμε να μυρίζουμε και να αναπνέουμε αυτό το δηλητήριο αλλά κανείς δεν είπε τίποτα! Υποκριτές!!
Κάηκε το Αττικόν, αυτό το νεοκλασικο κόσμημα! Και γιατί μας παίρνει ξαφνικά ο πόνος; Ποιος θρηνεί όλα τα υπόλοιπα νεοκλασικά κοσμήματα που αφήνουμε να σαπίζουν στο κέντρο της πόλης ή που, ακόμα χειρότερα, γκρεμίσαμε για να φτιάξουμε πολυκατοικίες-εκτρώματα; Ή μήπως δεν καταστρέφουμε καθημερινά την Αθήνα, πηγαίνοντας ακόμα και στο περίπτερο με το αυτοκίνητο, πετώντας τα σκουπίδια και τα αποτσίγαρα από το παράθυρο, παρκάροντας πάνω σε πεζοδρόμια, αφήνοντας τα περιττώματα των κατοικιδίων μας στα πάρκα και τα πεζοδρόμια, όταν φυσικά δεν παρατάμε τα ίδια στον δρόμο να πεθάνουν, και άλλα τέτοια που κάνουν την πόλη αβίωτη; Υποκριτές!!
Θεωρώ ότι οι περισσότεροι άνθρωποι στεναχωριούνται γιατί είναι το πολιτικά ορθό συναίσθημα μπροστά σε μια τέτοια καταστροφή. Βαθιά μέσα όμως, αν ήμασταν ειλικρινείς με τους εαυτούς μας, θα παραδεχόμασταν ότι δεν μας νοιάζει. Είτε γιατί το κέντρο δεν είναι πια στη ζωή μας είτε γιατί στην πραγματικότητα επικροτούμε την καταστροφή! Ίσως και να χειροκροτήσαμε λιγάκι όταν την είδαμε να συμβαίνει μπροστά μας αλλά δεν το παραδεχόμαστε… Και είναι φυσιολογικό: πρώτον, το να καις δημόσια περιουσία είναι παράνομο και δεύτερον τα ΜΜΕ είχαν ήδη δώσει το στίγμα: απόλυτη αγανάκτηση για τις καταστροφές.
Και φυσικά κανείς δεν ήταν πιο αγανακτισμένος από το ίδιο το πολιτικό κατεστημένο. Υπουργοί και βουλευτές εξακολουθούν και αυτο-παρουσιάζονται ως εκλεγμένοι εκπρόσωποι των πολιτών, κατακρίνοντας τη χρήση βίας ως αντιδημοκρατική έκφραση θυμού, παίρνοντας μέτρα για να την αποτρέψουν, πασχίζοντας να διατηρήσουν τη σταθερότητα και την κανονικότητα. Όμως αν κάποιοι θα μπορούσαν να θεωρηθούν υπεύθυνοι για αυτήν την ανάγκη για βία, αυτοί είναι μόνο οι πολιτικοί. Η οργή δεν είναι ορθολογική και όταν εκφράζεται σε δημόσιο χώρο με τόσο μαζικό τρόπο δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια ύστατη πολιτική πράξη. Ίσως μία απεγνωσμένη, αυτοκαταστροφική πράξη, ωστόσο αμιγώς πολιτική. Ο Ελληνικός λαός δεν εκπροσωπείται από κανέναν. Και δεν φταίνε οι πολίτες αλλά οι πολιτικοί για την καταστροφή μόνο και μόνο επειδή παραμένουν στην εξουσία, παρανόμως στα μάτια των πολιτών. Αντίστοιχα, δεν νομιμοποιούνται να μιλάνε για βία, για θυμό, για σταθερότητα, για λύσεις. Διότι δεν είναι εκεί. Δεν είναι κομμάτι των δρόμων, δεν είναι κομμάτι της καθημερινής ζωής της πόλης, δεν είναι κομμάτι του πολιτικού μέλλοντος. Ο κοινωνικός χώρος ανήκει σε αυτούς που σχηματίζουν την κοινωνία. Και η παρούσα κυβέρνηση δεν είναι κομμάτι αυτής της κοινωνίας.
Θα είμαι ειλικρινής: την Δευτέρα το πρωί πηγαίνοντας στην δουλειά, η πυροσβεστική ακόμα προσπαθούσε να σβήσει την φωτιά από μία τράπεζα στο Μοναστηράκι. Δεν μπόρεσα να κρατήσω ένα μειδίαμα ικανοποίησης.
Άννα Παπουτσή
Εδώ και δύο χρόνια, όλοι μιλάνε για την Ελλάδα. Ιδιαίτερα τους τελευταίους έξι μήνες η συζήτηση έχει ενταθεί και κάποιοι, κυρίως στην Ιταλία, την Ισπανία και την Γαλλία, έχουν αρχίσει να ταυτίζονται μαζί μας. Η κατάσταση στην Ελλάδα είναι γνωστή και πια ο κόσμος έχει σχηματίσει την γνώμη του. Πολλοί πιστεύουν ότι οι Έλληνες είναι τεμπέληδες παρόλο που δουλεύουν περισσότερες ώρες και έχουν λιγότερες διακοπές από τους περισσότερους Ευρωπαίους. “Καλά να πάθουν αφού ζούσαν τόσα χρόνια πάνω από τις δυνατότητές τους!” Αλλά αυτό δεν κάναμε όλοι;
Από την Κυριακή 12 Φεβρουαρίου, όλοι φαίνεται να ανησυχούν για τις καταστροφές που έλαβαν χώρα στην Αθήνα στη διάρκεια μαζικών διαδηλώσεων εναντίον του λεγόμενου πακέτου βοήθειας που υποτίθεται ότι διαπραγματεύτηκε η κυβέρνηση με την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ. Το περιεχόμενο αυτού του νέου Μνημονίου είναι γνωστό. Ωστόσο αδυνατώ να μην αναφερθώ στην παράγραφο με την οποία παραιτείται το Ελληνικό κράτος από την Εθνική Ασυλία. Αυτό σημαίνει ότι, αντίθετα με ό,τι προβλέπει το διεθνές δίκαιο, σε περίπτωση χρεοκοπίας οι πιστωτές μπορούν να διεκδικήσουν κρατική περιουσία ως αποζημίωση. Η κρατική περιουσία και οι εθνικοί θησαυροί προστατεύονται από το νόμο. Παρόλ’ αυτά, η κυβέρνησή μας έκρινε σκόπιμο να παραιτηθεί από αυτό το δικαίωμα. Ακόμα και μόνο γι’ αυτό είναι προδότες! Ευλόγως, είμαστε εξοργισμένοι. Και οι εξοργισμένοι βγαίνουν στους δρόμους!!
Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες διαδήλωσαν την αντίθεσή τους σε αυτήν την κυβέρνηση κάτω από βαριά αστυνομική καταστολή. Είναι εξοργιστικό ότι τα ελληνικά ΜΜΕ δεν έχουν προβάλει ούτε μία εικόνα από αυτήν την εντυπωσιακά μαζική διαμαρτυρία. Αντ’ αυτού, επικεντρώθηκαν γι’ άλλη μια φορά στις καταστροφές και στο κάψιμο τραπεζών και καταστημάτων. Τα νούμερα είναι εντυπωσιακά: 29 τράπεζες και ΑΤΜ, 71 καταστήματα, ο κινηματογράφος Αττικόν, 3 δημόσια κτίρια, 5 γραφεία και 3 ξενοδοχεία. Εντυπωσιακός απολογισμός και εντυπωσιακές εικόνες…
Αλλά γιατί συνεχίζουμε και επικεντρωνόμαστε σε αυτό; Ευλόγως, ο άνθρωπος τείνει να επικεντρώνεται στο εντυπωσιακό και το «κινηματογραφικό», τουλάχιστον σαν αρχική αντίδραση. Αλλά η κατακραυγή για τα καμένα νεοκλασσικά συνεχίζεται και κανένας δεν το ψάχνει βαθύτερα. Ας υποθέσουμε ότι οι φωτιές και οι καταστροφές δεν προκλήθηκαν μόνο από ασφαλίτες και παρακρατικούς, οι οποίοι αποδεδειγμένα δρουν στην Αθήνα κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων. Ας ξεπεράσουμε και τον μύθο ότι οι μαυροφορεμένοι ή αντιεξουσιαστές έδρασαν μόνοι τους –θα έπρεπε να είναι χιλιάδες για να καταφέρουν να επιφέρουν τέτοιες καταστροφές και χάος. Αλλά ακόμα κι αν μόνο αυτοί έκαιγαν, έσπαγαν και πετούσαν μάρμαρα, θα έπρεπε να είχαν την υποστήριξη των εκατοντάδων χιλιάδων διαδηλωτών που έγιναν μάρτυρες τέτοιων πράξεων. Ένα ασφαλές συμπέρασμα εδώ είναι ότι η καταστροφή της Αθήνας είναι ευθέως ανάλογη του θυμού του κόσμου.
Δεν θέλω να παρεξηγηθώ. Αγαπώ την Αθήνα, το κέντρο δηλαδή. Κάθε κομμάτι αυτής της πόλης μου είναι αγαπητό, τόσο τα όμορφα σημεία όσο και τα άσχημα. Είναι μία ομολογουμένως παραμελημένη πόλη αλλά διαθέτει μεγάλη ιστορία που κανείς μπορεί να διακρίνει αν ξέρει πώς να την ψάξει. Και η ιστορία γράφεται κάθε μέρα. Οι ρωμαϊκές βεβηλώσεις των Φαραονικών Τάφων στην Κοιλάδα των Βασιλέων στο Λούξορ τώρα εκτίθενται ως κομμάτι της ιστορίας αυτών των μνημείων. Δεν θα αποτελέσουν ιστορία αυτά που συνέβησαν στις 12 Φεβρουαρίου; Ίσως οι μελλοντικές γενιές να έδιναν τα πάντα για κάποιο ενθύμιο αυτής της εξέγερσης. Η πόλη πρέπει να λέει την ιστορία των ανθρώπων που έζησαν σε αυτήν με τον ίδιο τρόπο που στο παρόν είναι ο καθρέφτης της ζωής τους. Στην Αθήνα είμαστε εξοργισμένοι και απελπισμένοι. Και οι εξοργισμένοι και απελπισμένοι άνθρωποι καταστρέφουν! Ή τουλάχιστον δεν νοιάζονται για φλεγόμενα κτίρια! Ούτε καν για τα όμορφα… Οι ζωές μας καταστρέφονται κι εμείς θρηνούμε τα κτίρια; Η χώρα είναι προς πώληση κι εμείς ανησυχούμε για την εικόνα της πόλης; Είμαστε υποκριτές! Αν η οργή του κόσμου είναι τόσο μεγάλη που καίει κτίρια (τα οποία έχουν ήδη αποκατασταθεί ή θα αποκατασταθεί μέσα στις επόμενες βδομάδες) τότε εγώ λέω ας είναι. Οι πόλεις αντικατοπτρίζουν τους πολίτες τους. Πώς είναι δυνατό να μείνει ανέπαφη η Αθήνα; Και γιατί να μείνει ανέπαφη; Για να μας προσφέρει μία αίσθηση κανονικότητας έτσι ώστε να μπορούμε να υποκρινόμαστε ότι δεν τρέχει τίποτα; Ας ξεφορτωθούμε τότε και όλους τους νεο-άστεγους που μας θυμίζουν τα προβλήματα μας! Έχω ακούσει φίλους μου που έχουν χρόνια να πατήσουν στο κέντρο της Αθήνας να παραπονιούνται για τα καμένα κτίρια! Υποκριτές! Δεν άκουσα κανένα να διαμαρτύρεται για τα φανάρια που επίσης καταστράφηκαν και δεν δούλευαν για πέντε ημέρες. Φανταστείτε μία πόλη τεσσάρων εκατομμυρίων χωρίς φανάρια για μια βδομάδα! Αλλά κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε! Υποκριτές! Γιατί δεν καθαρίστηκαν οι δρόμοι από τα δακρυγόνα παρά δύο μέρες μετά; Συνεχίζαμε να μυρίζουμε και να αναπνέουμε αυτό το δηλητήριο αλλά κανείς δεν είπε τίποτα! Υποκριτές!!
Κάηκε το Αττικόν, αυτό το νεοκλασικο κόσμημα! Και γιατί μας παίρνει ξαφνικά ο πόνος; Ποιος θρηνεί όλα τα υπόλοιπα νεοκλασικά κοσμήματα που αφήνουμε να σαπίζουν στο κέντρο της πόλης ή που, ακόμα χειρότερα, γκρεμίσαμε για να φτιάξουμε πολυκατοικίες-εκτρώματα; Ή μήπως δεν καταστρέφουμε καθημερινά την Αθήνα, πηγαίνοντας ακόμα και στο περίπτερο με το αυτοκίνητο, πετώντας τα σκουπίδια και τα αποτσίγαρα από το παράθυρο, παρκάροντας πάνω σε πεζοδρόμια, αφήνοντας τα περιττώματα των κατοικιδίων μας στα πάρκα και τα πεζοδρόμια, όταν φυσικά δεν παρατάμε τα ίδια στον δρόμο να πεθάνουν, και άλλα τέτοια που κάνουν την πόλη αβίωτη; Υποκριτές!!
Θεωρώ ότι οι περισσότεροι άνθρωποι στεναχωριούνται γιατί είναι το πολιτικά ορθό συναίσθημα μπροστά σε μια τέτοια καταστροφή. Βαθιά μέσα όμως, αν ήμασταν ειλικρινείς με τους εαυτούς μας, θα παραδεχόμασταν ότι δεν μας νοιάζει. Είτε γιατί το κέντρο δεν είναι πια στη ζωή μας είτε γιατί στην πραγματικότητα επικροτούμε την καταστροφή! Ίσως και να χειροκροτήσαμε λιγάκι όταν την είδαμε να συμβαίνει μπροστά μας αλλά δεν το παραδεχόμαστε… Και είναι φυσιολογικό: πρώτον, το να καις δημόσια περιουσία είναι παράνομο και δεύτερον τα ΜΜΕ είχαν ήδη δώσει το στίγμα: απόλυτη αγανάκτηση για τις καταστροφές.
Και φυσικά κανείς δεν ήταν πιο αγανακτισμένος από το ίδιο το πολιτικό κατεστημένο. Υπουργοί και βουλευτές εξακολουθούν και αυτο-παρουσιάζονται ως εκλεγμένοι εκπρόσωποι των πολιτών, κατακρίνοντας τη χρήση βίας ως αντιδημοκρατική έκφραση θυμού, παίρνοντας μέτρα για να την αποτρέψουν, πασχίζοντας να διατηρήσουν τη σταθερότητα και την κανονικότητα. Όμως αν κάποιοι θα μπορούσαν να θεωρηθούν υπεύθυνοι για αυτήν την ανάγκη για βία, αυτοί είναι μόνο οι πολιτικοί. Η οργή δεν είναι ορθολογική και όταν εκφράζεται σε δημόσιο χώρο με τόσο μαζικό τρόπο δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια ύστατη πολιτική πράξη. Ίσως μία απεγνωσμένη, αυτοκαταστροφική πράξη, ωστόσο αμιγώς πολιτική. Ο Ελληνικός λαός δεν εκπροσωπείται από κανέναν. Και δεν φταίνε οι πολίτες αλλά οι πολιτικοί για την καταστροφή μόνο και μόνο επειδή παραμένουν στην εξουσία, παρανόμως στα μάτια των πολιτών. Αντίστοιχα, δεν νομιμοποιούνται να μιλάνε για βία, για θυμό, για σταθερότητα, για λύσεις. Διότι δεν είναι εκεί. Δεν είναι κομμάτι των δρόμων, δεν είναι κομμάτι της καθημερινής ζωής της πόλης, δεν είναι κομμάτι του πολιτικού μέλλοντος. Ο κοινωνικός χώρος ανήκει σε αυτούς που σχηματίζουν την κοινωνία. Και η παρούσα κυβέρνηση δεν είναι κομμάτι αυτής της κοινωνίας.
Θα είμαι ειλικρινής: την Δευτέρα το πρωί πηγαίνοντας στην δουλειά, η πυροσβεστική ακόμα προσπαθούσε να σβήσει την φωτιά από μία τράπεζα στο Μοναστηράκι. Δεν μπόρεσα να κρατήσω ένα μειδίαμα ικανοποίησης.
Άννα Παπουτσή
Αναρτήθηκε από
Ταξιτζής
Ετικέτες
Έλληνες,
Ευρώπη
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου
BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest
Κυριακή 4 Μαρτίου 2012
Ένα κείμενο 67 χρονών σήμερα, που στην καρδιά κάποιων Γερμανών μιλάει ακόμη….
Ο George Friedman γράφει σε ανάλυσή του, ότι η Ευρώπη του 2012 λειτουργεί με έναν πολύ διαφορετικό τρόπο από ότι το 2007. Και εξηγεί: «Το όραμα για μια ενωμένη Ευρώπη συνετρίβη στον απόηχο του 2008, όταν αποκαλύφθηκε η θεμελιακή αστάθεια της Ευρωπαϊκού πειράματος. Αυτό το όραμα χτίστηκε γύρω από τη Γερμανία, τον δεύτερο μεγαλύτερο παγκόσμιο εξαγωγέα, αλλά η περιφέρεια της Ευρώπης παρέμεινε πολύ αδύναμη για να αντιμετωπίσει την κρίση. Και δεν ήταν τόσο πολύ η συγκεκριμένη κρίση. Η Ευρώπη δεν είχε δομηθεί για να αντέξει σε οποιαδήποτε οικονομική κρίση. Αργά ή γρήγορα κάποια κρίση θα ερχόταν και η ενότητα της Ευρώπης θα δοκιμαζόταν σοβαρά, καθώς κάθε έθνος, μέσα από τις διαφορετικές οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες του, θα εκινείτο προς το δικό του συμφέρον και όχι προς το συμφέρον της Ευρώπης»...
Και συνεχίζει: «Υπάρχει σε κάποιους η προσδοκία ότι η Ευρώπη, σε εύθετο χρόνο, θα επιστρέψει στην κατάσταση, που ήταν πριν από τον Ψυχρό Πόλεμο, αλλά αυτό είναι απίθανο. Οι βασικές αντιφάσεις του Ευρωπαϊκού εγχειρήματος τώρα αποκαλύπτονται και ενώ κάποιας μορφής Ευρωπαϊκή οντότητα είναι πιθανό να επιβιώσει, το πιθανότερο είναι να μη μοιάζει με την Ευρώπη που οραματίστηκε η συμφωνία του Μάαστριχτ, πόσο μάλλον με το μεγαλειώδες όραμα των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης. Έτσι, η μόνη δυνατότητα να εμφανιστεί ένα αντίβαρο προς τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα εμφανιστεί σε αυτή τη γενιά.»
Ο Friedman με απλό, περιεκτικό και περιληπτικό τρόπο περιγράφει το συστημικό πρόβλημα και το αδιέξοδό του, που σήμερα έχει ξεσπάσει και τυραννά τους λαούς της Ευρώπης και ιδιαίτερα τους αδύναμους του Νότου. Κοιτάζοντας μπροστά, πιστεύει ότι σε αυτές τις συνθήκες ο κατακερματισμός της Ευρώπης είναι αναπόφευκτος και το ερώτημα που θα τίθεται πλέον για την Ευρώπη θα είναι σχετικό με το μέλλον της Γερμανίας και των σχέσεών της με τη Ρωσία και τις άλλες χώρες. Ο Friedman μπορεί να αναλύει με σκοπό τη συνειδητοποίηση και την κινητοποίηση από την πλευρά των αμερικανικών συμφερόντων, αλλά η ανάλυσή του συνοψίζει την άποψη πολλών αναλυτών κύρους σε όλον τον κόσμο. Επιπλέον τονίζει ότι σήμερα καμία μεγάλη δύναμη δεν έχει σχέδιο και στρατηγική για το ξεπέρασμα της παγκόσμιας κρίσης.
Και το ειρωνικό είναι ότι όπως ακριβώς αυτό το όραμα «χτίστηκε γύρω από τη Γερμανία», σήμερα φαίνεται να αποδομείται από έναν πυρήνα χωρών των οποίων ηγείται και πάλι η Γερμανία, λες και η Ευρωπαϊκή ιδέα να ήταν εξαρχής μόνο δική της υπόθεση. Άλλωστε, υποστηρίζεται και η άποψη, ότι αυτή η ίδια η πρωτοβουλία για μια ενωμένη Ευρώπη είχε σκοπό και την «τιθάσευση», τη μετατροπή μιας επιθετικής και ρεβανσιστικής Γερμανίας σε μια Γερμανία ειρηνική και συνεργατική, σε μια Ευρωπαϊκή Γερμανία. Αλλά αντ' αυτού και με πυροκροτητή την κρίση του 2008, υπογράφεται και ενισχύεται καθημερινά μια Γερμανική Ευρώπη με φυγόκεντρες και διαλυτικές τάσεις.
Ωστόσο, οι προβλέψεις του Friedman μπορεί να μη δικαιωθούν. Ήδη οι Βρετανοί έχουν πάρει τις αποστάσεις τους από τον αδιέξοδο Γερμανικό δρόμο. Υπάρχουν και διαφορετικές φωνές μέσα στην ίδια τη Γερμανία. Τα αποτελέσματα των Γαλλικών εκλογών μπορεί να μεγαλώσουν τη μοναξιά του συντηρητικού Γερμανικού Βορρά. Οι δικές μας εκλογές έχουν επίσης τη δυναμική να εκφράσουν τις διεθνείς κι εγχώριες ενστάσεις και αρνήσεις και να αποτρέψουν την εδραίωση μιας μετα-δημοκρατικής εξαρτημένης κυβέρνησης της οποίας τα μέλη, προερχόμενα από τη γνωστή διεφθαρμένη δικομματική οικογένεια, θα λειτουργούν όχι μόνον ως όργανα του σημερινού Βερολίνου αλλά και ως άλλοθι της κηδεμονίας της χώρας από αυτό – με τις γνωστές προκλητικές κρυφές και φανερές τους συμπεριφορές, που το Βερολίνο εξονυχιστικά γνωρίζει.
Όπως, όμως, μπορεί να μη δικαιωθούν οι πρόσφατες προβλέψεις του Friedman, άλλο τόσο φαίνεται ότι δεν θα εκπληρωθούν κάποιες άλλες παλαιότερες προβλέψεις του Goebbels, που γίνονταν ακριβώς σα σήμερα πριν 67 χρόνια, στις 25 Φεβρουαρίου του 1945, σε άρθρο του με τίτλο «Das Jahr 2000», στο οποίο οραματιζόταν πως θα ήταν ο κόσμος δυο γενιές μετά τη Γερμανική νίκη – που μέχρι τέλους την περίμενε. Το κείμενό του κατέληγε:
«Χάσαμε πολλά σε αυτόν τον πόλεμο. Πάνω από όλα χάσαμε τις στρατιωτικές μας δυνάμεις και τα ιδανικά μας. Αλλά αυτά δεν μπορούμε να τα παρατήσουμε. Αυτά είναι τα θεμέλια της ύπαρξής μας και της εκπλήρωσης των ιστορικών μας υποχρεώσεων. Είναι σκληρό και τρομερό, αλλά επίσης τιμητικό. Μας δόθηκε το καθήκον μας επειδή μόνον εμείς έχουμε την απαραίτητη σταθερότητα και τον χαρακτήρα. Κάθε άλλος λαός θα είχε καταρρεύσει. Αλλά εμείς, όπως ο Άτλας, φέρουμε στους ώμους το βάρος του κόσμου και δεν λιγοψυχούμε. Η Γερμανία, το 2000, δεν θα βρίσκεται υπό την κατοχή των εχθρών της. Το Γερμανικό έθνος θα είναι ο πνευματικός ηγέτης της πολιτισμένης ανθρωπότητας… Οι ελπίδες μας θα γίνουν πραγματικότητα στον κόσμο των παιδιών μας και των δικών τους παιδιών, και τα ιδανικά μας θα είναι πραγματικότητα. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι, οι καταιγίδες αυτής της άγριας εποχής θα αντανακλώνται στα μάτια των παιδιών μας. Ας δράσουμε έτσι ώστε να κερδίσουμε τις αιώνιες ευλογίες και όχι τις κατάρες τους.»
Όταν κοιτώ τις ευθείες και λοξές ματιές κάποιων Γερμανών, που «κρατώντας» κάποιους δικούς μας πιστεύουν ότι θα καθορίζουν στο εξής τις ζωές μας, είναι σα να βλέπω μέσα τους να αντανακλώνται οι άγριες εικόνες που ανέφερε οGoebbels. Κι αυτό με κάνει να πιστεύω ότι αυτή η Γερμανία, με αυτήν την πολιτική, οδεύει προς την τρίτη μεγάλη της ήττα μέσα σε έναν αιώνα. Με διαχρονικούς οδηγούς το σύμπλεγμα ανωτερότητας και τη στρεβλή αίσθηση του «σωτήρα» και του «χρέους».
Αναρτήθηκε από
Ταξιτζής
Ετικέτες
Γερμανοί,
Ευρώπη,
George Friedman
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου
BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest
Εκλογές: Προς μια ανάπηρη δημοκρατία;;
Χθες, οι 25 από τους 27 της ΕΕ έδωσαν την ψήφο τους στο Γερμανικό ιδανικό της δημοσιονομικής τάξης με τους παρεμβατισμούς και τα ποινολόγια που τη συνοδεύουν. Οι Άγγλοι και οι Τσέχοι δεν συμφώνησαν. Ο Ιρλανδός πρωθυπουργός μπορεί κατ’αρχήν να συμφώνησε, αλλά για την οριστική επικύρωση αυτής της συμφωνίας οι Ιρλανδοί θα κληθούν να απαντήσουν με δημοψήφισμα. Τελικά, για να εφαρμοστεί αυτή η Γερμανική ιδέα της «τάξης» στην Ευρώπη, θα πρέπει να εγκριθεί από 12 κράτη-μέλη της ευρωζώνης. Ακόμα κι η τριάστερη Ολλανδία του Βορρά, που σφίγγει με τη Γερμανία τη θηλειά του Νότου, θα πρέπει να αυτομαστιγωθεί παραδειγματικά για να περιορίσει το έλλειμμά της…
Στο όνομα αυτής της «τάξης» η κοινοβουλευτική μας δημοκρατία μετατρέπεται σε κενό γράμμα και αντικαθίσταται από ένα καθεστώς «κοινοβουλευτικού απολυταρχισμού» στο οποίο οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι υποχρεούνται – μικρή σημασία έχει, για το αποτέλεσμα, αν το πράττουν ή όχι με τη θέλησή τους – να ψηφίζουν και να εφαρμόζουν νόμους και διατάγματα που ακυρώνουν το κοινωνικό κράτος και περιφρονούν ή παραβιάζουν το Σύνταγμα της χώρας – πρόσφατο παράδειγμα η αντισυνταγματικότητα της διάταξης για το κόψιμο του ηλεκτρικού ρεύματος.
Στο όνομα αυτής της «τάξης», οι αμαρτωλές «Siemens» επιστρέφουν δριμύτερες να ξανακάνουν business με τις ατιμώρητες πολιτικές και επιχειρηματικές ελίτ της χώρας. Κανείς πολιτικός δεν τιμωρείται για δόλο ή παράλειψη. Κανείς δεν ελέγχεται πραγματικά για το πόθεν έσχες. Οι υποψίες για το φουσκωμένο έλλειμμα καταπνίγονται σε προσχηματικές κι ανώδυνες διαδικασίες. Υπό τις ευλογίες του Βερολίνου, και παρά τις υποκριτικές δηλώσεις συμπαράστασης στον ελληνικό λαό, η διαφθορά δικαιώνεται και προσδοκεί την αναθέρμανσή της σε ένα μετεκλογικό καθεστώς απόλυτου αλλά τυπικά εκλογικά επικυρωμένου «ανεξέλεγκτου ελέγχου».
Στο όνομα αυτής της «τάξης», οι ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης του 1879, δηλαδή της ελευθερίας, της ισότητας και της αδελφοσύνης υποχωρούν στις ιδέες της πειθαρχίας και της εσωστρέφειας του Γερμανικού Βορρά, παρασέρνοντας σε αυτήν τη σύγκρουση ιδεών, και τις εγχώριες αντιπαραθέσεις. Οι κ.κ. Παπαδήμος, Παπανδρέου και Σαμαράς θέλουν να πιστεύουν ότι, τελικά, αυτό το «γερμανικό κοστούμι» θα φορεθεί πάνω στην τρομαγμένη και απογυμνωμένη ελληνική κοινωνία. Θεωρούν ότι εφόσον τήρησαν τα δέοντα θα τους επιτραπεί να προκηρύξουν εκλογές με έσχατο καθήκον να συνεχίσει ο δικομματισμός να συγκυβερνά υπό το Βερολίνο, με το ίδιο και «εγκεκριμένο» πια περιεχόμενο πολιτικής που εφαρμοζόταν τα δύο τελευταία χρόνια.
Για το δικομματισμό η μάχη για το ποθητό εκλογικό αποτέλεσμα θα είναι και στυλιζαρισμένη και ανελέητη. Θραύσματά του και ρέπλικες θα ακροβολιστούν, θα διαχωριστούν και θα ξανασυναντηθούν όταν θα έρθει η μετεκλογική ώρα για αυτό. Όμοροι πολιτικοί χώροι θα πλευροκοπηθούν και θα ωσμωθούν. Το δρέπανο του συσπειρωτικού τρομοκρατικού φόβου θα αιωρηθεί. Τα φίλια και αδελφά μέσα ενημέρωσης θα αγωνιστούν από κοινού, αφού και η δική τους επιβίωση και μακροημέρευση στο μετεκλογικό καθεστώς θα εξαρτηθεί από την διατήρηση της εξουσίας από τον δικομματισμό.
Οι εκλογές στη Γαλλία, ενδεχομένως να προκαλέσουν ρήγμα στην ηγεσία του Βορρά. Το δημοψήφισμα στην Ιρλανδία, ενδεχομένως να δημιουργήσει ρήγμα στον υποταγμένο Νότο. Αυτά τα δύο πολιτικά γεγονότα έχουν τη δυναμική να αποσταθεροποιήσουν το όραμα της Μέρκελ, του Σόϊμπλε, του Ρέσλερ και όλων των άλλων εκπροσώπων των γερμανικών ελίτ που απεργάζονται μια Γερμανική και μη δημοκρατική Ευρώπη, γυρνώντας το ρολόι της ιστορίας έναν αιώνα πίσω.
Αλλά δυστυχώς σήμερα, όπως και τότε, στον αντίποδα αυτού του ιστορικά δοκιμασμένου Γερμανικού παραλογισμού, δεν έχει ακόμη διαμορφωθεί ένα κίνημα που η λογική και η δύναμή του θα πείθουν τον πολίτη ότι μπορεί να αντισταθεί και να λειτουργήσει βιώσιμα και προοπτικά για αυτόν και την οικογένειά του, χωρίς να χρειάζεται να καταφύγει στην υποταγή ή την ακραία καταστροφική και αυτοκαταστροφική λύση.
Πάντως, έχουμε όλοι την ευθύνη, και στις επερχόμενες εκλογές και μετά από αυτές, αν θα αποτρέψουμε ή θα αποδεχτούμε την επιβολή μιας «Ανάπηρης Δημοκρατίας», ανάλογης με κείνην την οποία περιγράφει ο Heinrich Winkler στο βιβλίο του «Βαϊμάρη, Η Ανάπηρη Δημοκρατία, 1918-1933»…
Εικόνα: «Όποια κοινωνία παραχωρεί λίγη ελευθερία για λίγη ασφάλεια, δεν της αξίζει τίποτε από τα δύο και θα τα χάσει και τα δύο»
Αναρτήθηκε από
Ταξιτζής
Ετικέτες
Δημοκρατία,
Εκλογές,
Ευρώπη
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου
BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest
Κυριακή 26 Φεβρουαρίου 2012
Μας βρήκαν γονατισμένους και μας εκμεταλλεύονται!
Ενώ λοιπόν στην Ιταλία ο νόμος για τη δραστική ουσία που προσπάθησαν οι ξένες πολυεθνικές να επιβάλουν στον ιταλικό λαό σκόνταψε πάνω στη Δικαιοσύνη, η οποία εφάρμοσε άλλωστε τη νομοθεσία της Ε.Ε. καθώς υπάρχει και σχετική οδηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Δηλαδή αφού έσπασαν τα μούτρα τους στη γειτονική χώρα, ήρθαν να τα πουλήσουν στους γονατισμένους Έλληνες… Πότε ποια θα ξυπνήσουν οι πολιτικοί μας να καταλάβουν τι παίζεται εις βάρος της Υγείας των πολιτών;
Αναρτήθηκε από
Ταξιτζής
Ετικέτες
Ελλάδα,
Ευρώπη,
Ιταλία,
φάρμακα
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου
BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest
Τετάρτη 22 Φεβρουαρίου 2012
Δευτέρα 20 Φεβρουαρίου 2012
Κυριακή 19 Φεβρουαρίου 2012
Σάββατο 18 Φεβρουαρίου 2012
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)














